Drukinkt Achter Ons Laten

Doe mee aan de digitale revolutie

Inkt is een van de oudste stoffen ter wereld – al zo'n 3000 jaar voor Christus. In het Egypte van die tijd, en 400 jaar later in China, werd inkt gemaakt van roet en gomwater. Het bindmiddel kwam uit de natuurlijk gewonnen grondstof boomhars. Pas rond 1000 voor Christus verving het Verre Oosten inkt door Oost-Indische inkt. Deze bestaat uit roet van verbrande naaldhoutskool, lampolie en een lijm vermengd met gelatine. Afhankelijk van de hoeveelheid toegevoegd water ontstaat de gewenste dekkende kleur. Dit proces wordt tegenwoordig nog steeds gebruikt in de kalligrafie.

De huidige marktleider in de "drukindustrie" is China. Ondanks de afstand en de bijbehorende transportkosten is boekdruk in China winstgevender dan drukken bij de lokale drukkerij, vanwege de lagere materiaal- en productiekosten bij grote oplages. Dit geldt niet alleen voor de boekenindustrie, maar ook voor de verpakkingsindustrie. Dat is niet duurzaam of milieuvriendelijk. Dankzij de bestel- en leveringsbeperkingen door de pandemie bestellen uitgevers nu weer bij lokale drukkerijen. Met deze heropleving en de daaruit voortvloeiende winst zouden drukkerijen kunnen investeren in duurzamere drukprocessen en materialen, zoals bijvoorbeeld een energiezuiniger drukapparaat. De vraag naar drukapparatuur op de Europese markt neemt weer toe. China blijft wereldwijd koploper.

De overstap van uitgevers naar ecologische en lokale drukprocessen is een kwestie van bereidheid, kosten en haalbaarheid.

Vandaar de vraag: hoe duurzaam zijn ecologisch gelabelde inkten?

De conventionele pigmenten voor drukinkt worden gemaakt van chemisch geproduceerde derivaten, zogenaamde afgeleiden van de basisstof. Die basisstof is benzeen, een vloeibare en giftige koolstofverbinding die voorkomt in minerale oliën. Omdat derivaten geen originele chemische benzeenverbindingen zijn, worden ze zonder verdere toelichting van de inktindustrie als minerale-olievrij beschouwd en vereist als hoofdbestanddeel voor het bindmiddel van drukinkt. Slechts ongeveer 30 procent van het bindmiddel bestaat uit hernieuwbare grondstoffen.

Grote fabrikanten zoals "InkTec" adverteren met ecologische productie en een lieveheersbeestje op het etiket. De fabrikant geeft aan dat geen van de producten uit biologische of veganistische productie komt en dat ze niet op dieren getest zijn. Er is een gebrek aan transparantie en certificaten van onafhankelijke instituten in de drukindustrie. Dat maakt het achterhalen van alle ingrediënten vrijwel onmogelijk. Fabrikanten die voor het bindmiddel 100 procent lijnzaadolie of sojaolie gebruiken, ontvangen certificaten. De aanvoerroutes, de grootschalige teelt met pesticiden en de noodzakelijke ontbossing worden noch meegenomen in certificeringstests voor veganistisch gehalte, noch vermeld op de website van de fabrikant.

Wij raden consumenten en inkopers aan om informatie op te vragen bij de drukker en, indien nodig, een lijst met ingrediënten op te vragen.

Het vermijden van onnodig drukwerk door auteurs

Veel auteurs printen hun werk uit en sturen dit vervolgens per post op, zoals sommige uitgevers op hun website vragen. Om het verbruik van moeite en middelen laag te houden, geven sommige uitgevers een maximumaantal pagina's aan en sturen ze de manuscripten niet terug naar de auteur, maar leveren ze het gedrukte papier in bij het "oud papier" of bij recyclingcentra. Om misverstanden te voorkomen, adviseren uitgevers om alleen ongebonden gedrukte manuscripten te sturen die passen bij het programma van de uitgever. Auteurs krijgen, vooral bij kleinere uitgevers, zelden de mogelijkheid om hun manuscript per e-mail in te sturen.

Kortom: grote uitgevers lopen verder voorop in digitalisering. Een van de redenen hiervoor is dat procesoptimalisaties voor grotere uitgevers sneller doorgevoerd kunnen worden en meer opleveren dan voor uitgevers met weinig kapitaal.

Waarom online gaan als alternatief voor print?

Met deze verandering zijn het papier, de drukinkt, de transportroute en het afvoeren van de manuscripten niet langer nodig. De uitgever kan de manuscripten ook sneller doorbladeren, opslaan of bewaren en, indien geïnteresseerd, direct reageren naar de auteur. Het verwijderen van ongewenste manuscripten gaat snel en levert geen afval op. Klinkt als een win-winsituatie voor de uitgever én voor de auteurs.

Wel iets om rekening mee te houden: het gebruik van technische apparaten en gegevensverwerking verbruikt veel elektriciteit. Daarnaast moeten uitgevers hun gegevens soms laten beveiligen door datacenters en bedrijven. Daarom zal de overstap naar groene stroom op de lange termijn een belangrijke verandering zijn voor de drukindustrie.

Bij Greenzeen geloven we sterk in duurzame alternatieven voor print, het compenseren van energieverbruik en het creëren van bewustzijn rond dit onderwerp.

Enthousiast om de wereld van duurzaam online publiceren te ontdekken? Krijg een exclusieve eerste blik door je aan te melden voor onze Early Access. Begin vandaag nog met het creëren van een groenere toekomst!